جبران خلیل جبران :

فرزندانتان ، فرزندان شما نیستند.

آنان فرزندان زندگی‌اند که به خویشتن خویش مشتاق‌اند .

آنان بوسیله‌ی شما به این جهان می‌آیند اما از آن‌ِ شما نیستند .

اگر چه با شما زندگی می‌کنند اما از آنِ شما نیستند .

شما می‌توانید به آنان عشق بورزید ،

اما نمی‌توانید بذر اندیشه‌هایتان را در آنان بکارید ،

زیرا اندیشه‌ی مستقلی دارند .

شما می‌توانید برای تن‌شان خانه بسازید ،

اما روان‌شان در این خانه نخواهد ماند.

زیرا آنان به خانه‌ی فردا تعلق دارند ؛

فردایی که در خواب نیز نمی‌توانید دید .

می‌توانید بکوشید مانند آنان شوید،

اما بیهوده است که بکوشید آنان را مانند خود کنید .

زیرا زندگی به عقب باز نمی‌گردد

و در خانه‌ی دیروز به سر نمی‌برد .