پیامبر اکرم (ص) می فرماید :

اُحِبُّ الصِّبیانَ لِخَمسٍ :

اَلاوَّلُ : اَنـَّهُم هُمُ البَکّاؤونَ

وَالثّانى : یَتَمَرَّغونَ بِالتُّرابِ

وَ الثّالِثُ : یَختَصِمونَ مِن غَیرِ حِقدٍ

وَ الرّابعُ : لا یَدَّخِرونَ لِغَدٍ شَیئا

وَ الخامِسُ : یُعَمِّرونَ ثُمَّ یُخَرِّبونَ

 کودکان را به خاطر پنج چیز دوست می ‏دارم :

 اول آن‏که بسیار می گِریند ، دوم آن‏که خاک بازى می ‏کنند ، سوم آن‏که دعوا کردن آنان همراه با کینه نیست ؛ چهارم آن‏که چیزى براى فردا ذخیره نمی ‏کنند ، پنجم آن‏که می ‏سازند و سپس ، خراب می ‏کنند (دل‏بستگى ندارند) .

کاش ما نیز همچون کودکان دلهای بی کینه داشتیم و همواره در حال زندگی می کردیم نه در آینده و گذشته و هیچگاه دلبسته ی این عالم خاکی نمی شدیم که هر انچه انسان امروز از درد و مشکلات و گرفتاری ها به جان می خرد از نداشتن این خصلتهای زیبای کودکان است.